خیلی دوست داشتم که قلم خوبی میداشتم یا نقاش و طراح خوبی میبودم یه خوشنویس ، یا یه معلم......شاید اگه فقط تو یکی ازینا مهارت میداشتم الان دنیا رو فتح کرده بودم...البته دنیای خودمو.....چرا همه ی این دوست داشتنیای مورد نظر با دست و انگشت مرتبطن؟!...من تاجایی تلاشمو کردم ولی انگار فقط علاقه بود نه استعداد..پ.نوشت:به مقدار زیادی سکوت و فاصله ای به دوری کیلومترها از آدمای اطرافم احتیاج دارم...احساس میکنم اونام همینو میخوان..نبودنت برای مدتی...پ.نوشت۲:واقعا گیج شدم اینروزا ...خودمم نمیفهمم چی میخوام از زندگی

بعد از بیست و چند سالی زندگی یه تصمیم مهم گرفتم دیروز...

منبعد با دست راست غذا بخورم...گرچه مثل بچه کوچولوها نمیتونم درست قاشقو بگیرم ولی اینجوری خیلی بهتره،حس خوبی دارم...خیلی وقت پیش باید اینکارو انجام میدادم...

تو همون خدایی هستی که شاید بزاری به مو برسه،اما نمیزاری پاره بشه...

تا شهریور
روزهای سبزش را
در تقویم ، می گُذرانَد ،
تو هم بیا...!
می ترسم ورق ، برگردد ؛
روزگار ، آن روی زردش را
زودتر نشان بدهد،
وَ تو هنوز
راهِ رفته را کوتاه نیامده باشی !
بیا که بادها
دستِ فصل ها را
خوانده اند و
خبر از پاییزِ زودرس می دهند...

پ.نوشت:شهریور رفت....مهر...آبان...و حالا اخرین روزای آذره.....

بیست و هفتمین روز ازین ماه رسید...تولدمچقدر برای این روز برنامه داشتم ولی حیف...کجای راهو اشتباه رفتم یعنیامیرالمومنین(ع) میفرمایند کسی که بهت امید بسته رو ناامید نکن...ممنون از همه ی اونایی که ناامیدمون کردن،مخصوصا خودمپ.نوشت:ممنون از حافظ که هرروز با یه مشت حرف امیدوارکننده الکی امیدوارمون میکرد؛)پ.نوشت۲:کاش بودی...کاش میشد یجوری میشد که باشی،که بیای،کاش یبارم خواسته ی دلم با حکمت اون بالایی جور درمیومداینجای متنمو با چشمای پرازاشک مینویسم،مثل همیشه...کجای این زندگی قشنگه؟گاهی وقتا فکر میکنم به چه امیدی زنده ایم...پ.نوشت ۳:چندروزی میشه که نماز صبحم دیر میشه،از قصد بود..میخواستم ببینم چقدر حواست بهم هست؟اگه من ولت کردم توام منو بحال خودم رها میکنی؟؟؟